PITO DALIRI

Little Things Called Happiness (August 18, 2010 entry)

Kung meron lang akong choice para umalis at gawin ang gusto kong gawin sa buhay, matagal na akong umalis sa work ko ngayon. Pero narealize ko ngayon na i love this job. Hindi siguro eto ang passion ko sa buhay ko at least im happy with my work. Got to do the best at this. I want to appreciate each day of work kasi eto yung bumubuhay sakin araw-araw at nagbibigay sakin ng pag-asa para abutin ko ang aking pangarap sa buhay. Wala man ako lovelife ngayon pero may mga kaibigan naman ako na nasa tabi lang. I maybe not good to realize things as important as work but im living to my expectation that someday my dreams will come true. Dami kong gustong gawin sa buhay, hindi ko alam kung alin ang uunahin ko. Wala man ako sapat na panahon para matupad lahat ng yon pero at least nag-try ako para eenjoy lahat ng oras ko. I maybe new to stuffs to learn new things everyday but im trying my best to appreciate each little details that comes my way. I want to digest all the words I read on every book though i can’t because im not a computer. I maybe have millions of gigabyte on my brain cells up to my nerve endings but sometimes nagiging bobo din tayo paminsan-minsan. Kung minsan nga e, mas natuto pa tayo sa mga maliliit na bagay na unexpected na dumarating sa life natin. I learn to appreciate the realization of making things effortlessly comes my way be it big and little things.

Mahirap laruin ang life. Kailangan mong maging beterano sa lahat. Pero hindi mo kailangan maging experto kasi lahat naman tayo nagkakamali. Mahalin natin ang mga taong pilit tayong inuunawa sa lahat ng bagay, kahit na yung mga bagay na magmumukha na tayong tanga pero andyan pa din sila para batukan tayo at sabihin na mali na ginagawa natin. At mahalin natin ang mga taong mahal tayo unconditionally kahit ano pa tayo. Sila ang magbibigay satin ng lakas para mabuhay araw-araw.

Narealize ko na i have this trait na i tend not to hate people. Pero hindi ko pa din maintindihan kung bakit my mga taong hindi ako kayang mahalin at hindi kayang unawain ang bawat detalye ng pagkatao ko, but i still tend to understand them despite ng hurt na ini-inflect nila sakin. FYI, alam ko mabait ako at loving person ako and i dont bite people. Hindi din ako pala-away na tao. Alam ko may rason sila kung bakit and im trying my best to respect them pero sometimes parang nauubos na din pacenxa ko. Sino bang hindi diba? Kaya narealize ko na, wala na din naman ako magagawa e. I just have to accept the fact that there are people that makes our life misserable. Tsaka narealize ko na hindi ako nabuhay dito sa earth para i-please silang lahat. Bahala na kayo sa life nyo, mamamatay din kayo. What is left of me is to just enjoy life and be the person i am whom i love to be in the first place. I am dominated to do things right and if that is not enough, let me ask you, when will be the time to make things right and enough possible? 

:)

‎”It’s just unfair that time nung magkasama tayo, i fil lyk im nobody. I chose u over my family. Uuwi sana ako samin pero pinili kong makasama ka kasi mahal kita. “

:’(

WALANG KWENTANG KWENTO NG ISANG VAMPIRA

Simula ngayon, magsusulat na ulit ako. Ihahayag ang mga walang kwentang kaisipan, walang kabuluhang kwento dito sa aking munting blog. Malimit kong i-share sa iba ang buhay ko, masyado lang kasi ako malihim. (hmmm) Pero ang totoo sobrang gustong gusto ko ipaalam ang totoong nangyayari sa bawat segundo ng buhay ko. Hindi madali sabihin sa iba ang mga karanasan mo lalo pa’t kung wala naman sila pakialam sa buhay mo. hahaha! Nasimulan ko na ang pahina nitong blog na idugtong sa kakarampot na detalye ng mga kwentong kabulastugan at kwentong kachurvahan. Unti-unti ko ng binubuhay ang katawang-lupa ko, sa mahaba at mahimbing na pagtulog ng isang nakaraan. Sana sa mga susunod ay maging spontaneous pa lalo ako. (tama ba spelling ng spontaneous? Pero wala naman talaga ako pakialam kung wrong spelling yan) Mahigit isang libong taon na din ako natutulog, hahaha! Pagpasensyahan nyo na kung mukha na talaga akong isang vampira. Leche kasi tong eyebag na to. Hindi mawala-wala. Siguro dala lang to ng sobrang puyat. Kasi ang inyong lingkod ay nagtatrabaho kapag gabi, oo, isa akong callboy. hahaha! Sa totoo nyan, isa akong call center agent sa isang sikat at nangungunang call center dito sa Pinas. Pupukpukin ko kayo ng avaya kung hindi nyo pa nahulaan yun. (Avaya or Avaya Inc.-sikat na telecommunication company na nag-specialize sa call center technology katulad ng telepono.) Nag-eenjoy ang inyong lingkod dito sa trabahong to kasi sabihin natin na mataas ang sahod at masarap magtrabaho kapag nakaupo ka lang at nagsasayang ng laway sa mga customer mo. hahaha! Petix mode kung minsan, pero kalimitan mahirap din kasi kailangan mo magmulti-task. Pero kung babagal-bagal ka sa pagdocument, naku ate! maiiwanan ka na ng eroplano papuntang Boracay. hahaha! Kaya ako sayo tol, simulan mo ng magkunwaring mag-type sa sirang keyboard ng kapitbahay mong ipinagyayabang pa na kakabili lang ng flat screen na monitor at bagong keyboard sa palengke. At ikaw naman na tanga, tinanong mo pa kung magkano at saan banda yung tindahan ni Aling Puring na nagbebenta ng mga surplus na computer galing Bangkok, oo, tama ka sa narinig mo, capital ng Thailand. Nagulat din ako, seryoso. hahaha! Balik tayo sa career, we’ll this job is not that quite easy. (nosebleed) Pero kung tutuusin, mabilis mong maaakyat dito ang corporate ladder. Kakailanganin mo lang na kabisaduhin ang lahat ng process ng account nyo. At kailangan mo din na puspusang OT para makita ng Team Leader mo na pursigido kang magtrabaho. Sa susunod tatalakayin natin ang detalye ng aking trabaho at pati na din ang environment sa call center.  Hanggang sa muli mga vampira. rawr!

SINGKONG-DULING (JUNE 20, 2010)

I am here trying to make things work out right. I can’t afford to think of failure now; not today and not tomorrow. I want to be the best now. And everyone is expecting that I could make it. 

I just wanted to be loved. Yun lang nmn hinihiling ko. bakit hindi ko pa din xa nakikita. mali ba ang tinitingnan ko? should i be more vigilant pa sa paghahanap sakanya? 

Tinalikuran na ako ng aking pamilya. tinuturing kong pamilya ko. paubos na pera ko, sa totoo lang. humingi ako ng tulong pero ni singkong duling wala ako nakuha. ang sakit sobra kasi ngayon lang ako humingi ng tulong sakanila, ngayon lang nila ako hindi tinulungan. The moment na hindi nila ako tinutulungan narealize ko na parang wala silang pakialam sakin. my mom is so furious about my decision to be here in manila. lalo na nung umuutang na ako ng pera. sabi nya na the moment i decided to be here in manila, dapat daw may naipon na akong pera. tska wala daw xa pera kasi nagpapatrabaho daw sa bahay. i was very mad and disappointed kasi hindi man lang nila ako tinulungan. galit na galit ako, to the point na naisip ko na kalimutan nalang sila at hindi na magparamdam. umiyak ako sa sobrang galit at sakit ng nararamdaman ko dat time. lahat tinext ko na para makautang, itinapon ko na pride ko para lang makautang pero wala nagpautang sakin :( 

Pero the next day my mom texted me na “xori. wala ako pera ngayon, nagpapatrabaho kasi dito sa bahay.” 

I realized that siguro nga talaga medyo gipit din sila sa budget, but my mind was closed. i felt bad, i felt hopeless. Please, i need help. Urgent!

Caramel Cake-Pito Daliri Photography

Maki Yaki (The Authentic Japanese Restaurant)

silhouette

I already missed my hair :[

tnx for FOLLOWING :]

denny is following me back. nice! o_O

“Once in a Summer”- Korean Love story Movie

Director: Jo Geun-Sik

Cast: Lee Byung-Hun, Soo Ae

A very good movie. Scenes are very moving and romantic.  The script is very well written. You cant help but cry in some of the scenes. One of the most romantic scene in the movie is when they watch the movie at the back of the curtain film and the boy slowly hold the hand of the girl; the girl run to hug the boy in the rain, kissed in the rain. The girl decided to leave the boy because she has some sort of disease or dying. They end up, living alone. A very sad ending i may say.